@article {61, title = {Ik wel maar hij niet: De invloed van glimlachen en fronsen op zinsbegrip}, year = {2013}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Utrecht, The Netherlands}, abstract = {

Heeft een hoorbare frons of glimlach invloed op hoe we spraak waarnemen? We hebben eerder al laten zien dat luisteraars gesproken woorden worden sneller begrijpen, indien het hoorbare affect (frons of glimlach, gemanipuleerd door verschuiving van formantfrequenties) congruent is met de woordbetekenis. In een nieuw, uitgebreider luisterexperiment moesten luisteraars ditmaal geen losse woorden maar gehele zinnen begrijpen. Een belangrijke nieuwe vraag hierbij is of het perceptieve effect van congruentie gevoelig is voor het *perspectief* van de zinsinhoud, in eerste of derde persoon. We voorspellen dat luisteraars de congruentie wel gebruiken bij de verwerking van ik-zinnen ({\textquotedblright}ik heb een prijs gekregen{\textquotedblright}, luisteraar verwacht dat spreker blij is), maar niet bij de verwerking van hij-zinnen ({\textquotedblright}hij heeft een prijs gekregen{\textquotedblright}, luisteraar weet niet of spreker blij of afgunstig is en heeft dus geen verwachting over de spreker). De responsietijden van de correcte responsies bevestigen het eerder gevonden effect van affectieve congruentie, en dit effect treedt inderdaad uitsluitend op bij de ik-zinnen. De resultaten bevestigen dat luisteraars niet alleen reageren op *wat* er gezegd wordt, maar ook op *hoe* dat gezegd wordt, en *over wie* er iets gezegd wordt. Luisteraars combineren alle drie de bronnen van informatie onmiddellijk om gesproken zinnen effici ̈ent te kunnen begrijpen, inclusief de affectieve betekenis van een zin voor de spreker.\ 

}, author = {Hugo Quen{\'e} and Anne van Leeuwen and Jos van Berkum} } @article {83, title = {Glimlachen en fronsen tijdens spraakverstaan}, year = {2012}, publisher = {Nederlandse Vereniging voor Fonetische Wetenschappen}, address = {Utrecht, The Netherlands}, abstract = {

We (glim)lachen vaak tijdens het spreken. Expressies zoals een glimlach of een frons voegen extra betekenis toe aan de uiting omdat deze informatie bevatten over de affectieve toestand van de spreker. De vraag is hoe en wanneer de luisteraar deze affectieve informatie integreert met de betekenis van de zin (zie ook Quen\'e et al., 2012) en hoe het perspectief van de spreker deze integratie moduleert. Deze vragen zijn ge{\"e}xploreerd aan de hand van EEG- en gedragsonderzoek waarbij luisteraars zinnen te horen kregen die fonetisch en semantisch gemanipuleerd waren. Zinnen bevatten ofwel een positief danwel een negatief inhoudswoord en waren fonetisch gemanipuleerd om zo een glimlachende en een fronsende versie te cre{\"e}ren. Daarnaast waren de zinnen in de eerste (ik) of in de derde persoon (hij of ze). Tijdens mijn praatje zal ik de resultaten van deze studie presenteren en bediscussi{\"e}ren.\ 

}, author = {Anne van Leeuwen and Hugo Quen{\'e} and Jos van Berkum} }